Pierwszy program radiowy został wyemitowany
1 lutego 1925 r. ze stacji nadawczej Polskiego
Towarzystwa Radiotechnicznego na fali 385 metrów
w Warszawie. Był to próbny program i zarazem
eksperyment techniczny, który poprzedził powstanie
18 sierpnia 1925 r. "Polskiego Radia"
Spółki z Ograniczoną Odpowiedzialnością. Jej
założycielami byli Zygmunt Chamiec i Tadeusz
Sułowski. Spółka posiadała monopolistyczną koncesję
na nadawanie programu na obszarze całego kraju.
"Halo,
halo Polskie Radio Warszawa, fale 480"
- takimi słowami "Polskie Radio" rozpoczęło
regularną emisję 18 kwietnia 1926 r.
W 1927 r. Polskie Radio pierwsze w świecie
zainaugurowało międzynarodową wymianę programów.
W 1929 r. przyznano Polskiemu Radiu nową koncesję.
W maju 1931 r. powstała silna jak na tamte
czasy stacja nadawcza w Raszynie (o mocy 120
kW).
W okresie międzywojennym odbywała się intensywna
radiofonizacja kraju, rozpoczęła się produkcja
polskich odbiorników radiowych. Program radiowy
reprezentował nowoczesny i bardzo wysoki poziom
artystyczny. Radio przyciągało wielkie umysły
i wielkie talenty: pisarzy, dyrygentów, aktorów.
Jego pracownikami i współpracownikami byli Jan
Parandowski, Zenon Kosidowski, Jerzy Szaniawski,
Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Dąbrowska, Maria
Kuncewiczowa, Grzegorz Fitelberg, Zdzisław Górzyński,
Stefan Jaracz, Aleksander Zelwerowicz.
W pierwszych dniach września 1939 r. została
zniszczona radiostacja w Raszynie, ale 7 września
odezwała się Warszawa II, uruchomiona na rozkaz
dowódcy obrony Warszawy gen. Waleriana Czumy
i cywilnego komendanta stolicy Prezydenta Stefana
Starzyńskiego. Kierował nią dyrektor muzyczny
PR Edmund Rudnicki. Warszawa II nadawała słynne
przemówienia S.Starzyńskiego, przekazywała wiadomości
ze świata, informacje o tym, co dzieje się w
stolicy, ogłaszała alarmy lotnicze.
30 września władze niemieckie przejęły rozgłośnię,
nakazały konfiskatę odbiorników i pod groźbą
śmierci zakazały Polakom słuchania radia.
1 października 1939 r. Polskie Radio przeszło
do konspiracji.
Powojenne dzieje Polskiego Radia rozpoczyna
działalność prowizorycznej rozgłośni tzw. "Pszczółki",
nadającej najpierw z bocznicy kolejowej w Lublinie,
potem przewiezionej do Parku Praskiego w Warszawie.
20 listopada 1944 r. na mocy dekretu PKWN Polskie
Radio przekształcone zostało w przedsiębiorstwo
państwowe. Pierwsze powojenne miesiące i lata
to okres odbudowy zniszczonych rozgłośni i uruchamianie
nowych na Ziemiach Zachodnich.
W 1946 r. zapadła decyzja o odbudowie radiostacji
Warszawa II (moc 10 kW).
1948 r. Polskie Radio zostało przekształcone
w Centralny Urząd Radiofonii, a następnie Komitet
ds. Radiofonii "Polskie Radio"; jako
centralny organ administracji państwowej podlegało
prezesowi Rady Ministrów.
Od 3 października 1949 r. na antenie nadawane
były dwa programy ogólnopolskie.
W latach 50. Polskie Radio przeżywało okres
intensywnego rozwoju programowego i technicznego.
We wrześniu 1957 r. powstało Studio Eksperymentalne
- jedna z nielicznych na świecie pracowni dźwięku,
muzyki elektronicznej, pracująca dla kompozytorów,
radia, telewizji i filmu.
1 marca 1958 r. pojawił się Program III, odbierany
początkowo tylko w Warszawie; od 1962 r. stał
się programem ogólnopolskim. "Trójka"
zaproponowała nieco inny model radia niż dwa
dotychczasowe kanały, a jej adresatami stali
się przede wszystkim studenci i młoda inteligencja.
W lipcu 1961 r. nadano pierwszą próbną audycję
stereofoniczną.
Lata 60. przyniosły istotne zmiany w sferze
programowej - nastąpił rozwój powieści radiowej,
nowoczesnych w formie audycji dla młodzieży
oraz reportażu literackiego. W styczniu 1966
r. wprowadzono programy nocne (muzyka, serwis
informacyjny itd.).
W 1974 r. został postawiony 646-metrowy maszt
i nadajnik o mocy 2000 kW w Konstantynowie koło
Gąbina, wówczas najwyższy na świecie. Dzięki
niemu wzrósł znacznie zasięg Programu I. Polskiego
Radia można było słuchać nie tylko w całej Europie,
lecz także w Afryce Północnej i na Wschodzie
oraz na ogromnym obszarze ówczesnego Związku
Radzieckiego.
W latach 70. pojawiły się audycje nadawane
na żywo: "Lato z Radiem" (od 1971
r.), "Sygnały Dnia" (od 1973 r.),
"Cztery Pory Roku". Słuchacze doskonale
znali dziennikarzy prowadzących te bloki programowe:
Sławomira Szofa, Tadeusza Sznuka, Tadeusza Cichomskiego,
Lesława Nowaka, Antoniego Mielniczuka i wielu
innych.
2 stycznia 1976 r. rozpoczęto nadawanie Programu
IV - programu o charakterze edukacyjnym.
W sierpniu 1991 r. runął maszt w Konstantynowie.
Jego funkcje przejęła rozgłośnia w Raszynie
(zmodernizowana w 1992 roku).
31 grudnia 1993 r. Polskie Radio uzyskało status
spółki akcyjnej Skarbu Państwa.
W roku 1994 rozpoczęła działalność Informacyjna
Agencja Radiowa (IAR), Centrum Kultury Ludowej
przy Programie II PR S.A. oraz Polskie Radio
BIS - spadkobierca Programu IV. W tym samym
roku Polskie Radio S.A. stało się członkiem
Europejskiej Unii Radiowej (EBU).
4 września 1999 r. zostało oddane do użytku
Radiowe Centrum Nadawcze w Solcu Kujawskim (aparatura
nadawcza zapewnia moc 1000 kW). W uroczystości
otwarcia wzięło udział wielu znamienitych gości,
w tym m.in. Aleksander Kwaśniewski - Prezydent
RP oraz Kardynał Józef Glemp - Prymas Polski.
W 2000 r. minęło 75 lat działalności Polskiego
Radia.
źródło: www.radio.com.pl
